Slechts drie jaar na hun succesvolle en vooral langverwachte wereldtour (R30) trad Rush alweer op in Europa, iets dat weinigen zullen hebben voorspeld toen. En net als toen is ook Nederland (na de UK) weer het eerste land dat ze hier aandoen. De Canadezen hebben kennelijk een speciale band met ons land. Dat blijkt eens te meer uit het feit dat ze Ahoy twee avonden op rij doen, en wel om er hun tourdvd op te nemen.
En dat belooft wat, met de opnamen van Rio en R30 nog vers op het netvlies. In 2004 was het een groot feest van herkenning: alle krakers kwamen vlammend langs, aangevuld met een handjevol nummers van hun destijds laatste twee albums. Logisch, in dat jaar mochten we met ze vieren dat ze 30 jaar bestonden. Nu dus 33 jaar, en alweer een studioplaat verder. Het heilige vuur is geen enkel moment in hun bestaan gedoofd geweest, en ook dinsdagavond bleek maar weer eens dat Rush sterker is dan ooit. Geen Greatest Hits deze keer - niet dat daar iets mis mee was overigens! - maar een sterke set die voornamelijk bestond uit de elementen Permanent Waves (1980), Moving Pictures (1981) en Snakes and Arrows (2007) en die daarmee dus behoorlijk verrassend was te noemen.

De show was weer even mooi met prachtig licht en mooie films, met het verschil dat het deze keer minder 'hing'  aan de beelden. Veelal waren het gewoon Alex, Neil en Geddy die dolenthousiast spelend in beeld kwamen. Daarbij was Geddy Lee een stuk spraakzamer dan tijdens de vorige tour waarbij het als geheel een veel meer ontspannen indruk maakte. En als gezegd, de setlist, met name het eerste gedeelte, was behoorlijk verrassend met als persoonlijke hoogtepunten Circumstances, Witch Hunt, Natural Science en Far Cry dat werkelijk knalde!
Geddy hield nergens in maar ging voluit, da's dan misschien wel het voordeel van de aanwezigheid van de vele camera's, het gegeven dat dit concert straks wereldwijd verkocht gaat worden.
Klein nadeeltje bracht dit wel met zich mee: het grootste deel van het concert stond de eerste helft van zaal in het licht, er waren grote rijen lampen opgehangen boven dit deel die dezelfde kleuren straalden dan de lampen op het podium. Ongetwijfeld opnametechnisch slim, als kijker vind ik het prettiger om in het donker te staan. Maar wat zou het. 
Deze jongen mag een derde streepje zetten achter Rush live. Afgaande op het plezier dat de mannen uitstraalden (de gekke bekken van Lifeson zijn bekend, maar zelfs Neil Peart heb ik maar liefst twee keer zien lachen!) lijkt het einde van Rush nog niet in zicht.

Mart